Mirjam in Oekraïne

Persoonlijk

Ik ben Mirjam Marijs, geboren en opgegroeid in  het Zeeuwse dorpje Hoedekenskerke. Na mijn diploma van de opleiding SPW-4, heb ik ervaring opgedaan als aupair, PGB'er en gastouder in diverse gezinnen in Nederland. Tussendoor ben ik 3 maanden  in een gezin in Amerika geweest en heb ik 3 maanden vrijwilligerswerk gedaan in Oekraïne met Roma-kinderen.

Oekraïne

De afgelopen jaren heb ik Oekraïne niet los kunnen laten. Het is een arm land met zoveel zorgen. Er is veel corruptie, wantrouwen en armoede. Veel dingen zijn slecht geregeld en de kwetsbare groepen hebben hier het meeste last van. Ik wilde al die tijd erg graag terug voor een langere periode, maar ik wilde dat niet zomaar op eigen houtje doen. Ik ben ervan overtuigd dat de Heere weet wat goed voor ons is en dat onze eerste taak ligt in het land waar we geboren zijn. Daarom heb ik de achterliggende tijd biddend gezocht waar mijn plekje is en mijn taak ligt. Ondertussen heb ik mijn werk gedaan bij de gezinnen en ervan genoten. Toch bleef altijd die onrust. In Oekraïne zijn kinderen die aan hun lot overgelaten worden. Nadat ik weer opnieuw in contact kwam met de Stichting Children's Relief (waarmee ik in contact was gekomen tijdens mijn eerste verblijf in Oekraïne) ben ik er steeds meer van overtuigd geraakt dat hier toch een taak voor mij ligt. Voor hoelang weet ik niet, maar ik heb nu de tijd en gelegenheid om te gaan.     

Ziekenhuis Vynogradiv

Erg blij ben ik dat nu de tijd is aangebroken dat ik me weer in mag gaan zetten voor de kwetsbare kinderen in Oekraïne. Vanaf 6 augustus 2018 hoop ik er een jaar werkzaam te zijn als vrijwilliger. Ik hoop op de kinderafdeling te gaan werken in het ziekenhuis in de stad Vynogradiv. Er liggen baby’tjes en kleine kinderen die hier achtergelaten zijn door hun ouders. Sommige kinderen hebben medische klachten, zoals een handicap, hartproblemen of het FAS-syndroom. Maar ook liggen er kinderen die gewoon gezond zijn. De meesten lopen erg achter in hun ontwikkeling, doordat ze niet krijgen wat ze nodig hebben. Ze zijn veel te klein, mogen niet naar buiten, mogen niet in bad, leren niet lopen omdat ze 24 uur per dag in hun bedje liggen en ze leren niet praten omdat er niemand tegen hen praat. Hun eigen moeder kan of wil hen geen liefde geven en de zusters hebben er geen tijd voor. Samen met Marianne (zij heeft al ervaring met dit werk in Oekraïne) en een Hongaarse vrouw, hopen we de kinderen liefde te geven, hen te verzorgen en hen te stimuleren in hun ontwikkeling. Ik zie er erg naar uit om iets voor deze kinderen te mogen betekenen.

Gebed

Ons gebed is of de Heere in deze kleine kinderharten wil wonen en hen wil laten zien dat ze bij Hem wél welkom zijn (Markus 10). Ook is de zegen van de Heere belangrijk voor ons werk en is ons gebed of de Heere dit kleine poosje liefde dat ze krijgen wil zegenen, zodat ze er in hun verdere leven profijt van hebben. Bidt u mee?